PENALTI VE DUMANALTI

Bazı maçlar vardır; futbol konuşursun ama aslında hayatı anlatırsın. Bazı deplasmanlar vardır; tabelaya bakarsın ama aklında kalan skor değil, duyduğun uğultudur. Górnik deplasmanı işte tam öyle bir geceydi.

Fenerbahçe 1-1 berabere kaldı ve tur atladı.

Kulağa çok sade geliyor değil mi? Sanki mahalle bakkalına gidip ekmek almış gibi. Oysa o beraberlik, ateşin, gürültünün, sabrın ve biraz da “Aman çocuklar, şu maçı bir şekilde bitirelim” duygusunun karışımıydı.

Bizim tribünler cezalıydı. Yani Fenerbahçe, en büyük yol arkadaşını İstanbul’da bırakıp Polonya’ya gitmiş gibiydi. Normalde Fenerbahçe deplasmanda oynarken bir köşeden mutlaka tanıdık sesler yükselir. Bu kez yoktu.

Ama Górnik tribünleri…

Allah sahibine bağışlasın.

Öyle bir atmosfer yaptılar ki insan bir ara futbol maçı izlediğini unutup Viking dizisinin final bölümüne denk geldiğini sandı. Meşaleler yandı, duman yükseldi, hakem maçı durdurdu. O an ekran başındaki herkesin aklından aynı şey geçti: “Birazdan ejderha çıkar mı?”

Çıkmadı ama duman öyle bir çöktü ki futbolcular birbirlerini nüfus müdürlüğünden randevu alarak bulacak hale geldi.

Hakem maçı durdururken Fenerbahçeli oyuncuların yüzünde o tanıdık ifade vardı: “Abi biz top oynamaya geldik, mangal organizasyonuna değil.”

İşin güzel tarafı, bu atmosfer Fenerbahçe’yi panikletmedi.

Çünkü bu kulüp, yıllardır öyle deplasmanlar gördü ki bazen rakipten çok meteorolojiyle mücadele etti. Bir yerde meşale yanıyorsa, başka bir yerde kar diz boyu oluyorsa, bir başka statta tribünden bozuk para yağıyorsa bilin ki sahadaki rakip büyük ihtimalle Fenerbahçe’dir. Fenerbahçe’nin Avrupa hafızası, eski mahalle delikanlısı gibi. Çok şey görmüş, kolay kolay şaşırmıyor.

Maç boyunca Górnik bastırdı, tribünler coştu, duman kalktı, tekrar çöktü, yine kalktı… Ama Fenerbahçe o eski usul Avrupa takımını oynadı. Çok süslü değil, çok romantik değil; ama hesap bilen, nabız ölçen, gerektiğinde çayını karıştırır gibi oyunu yavaşlatan bir takım.

Bazen futbol, düğünde halay çekmek değildir; bazen düğün salonunun elektrikleri kesildiğinde jeneratörü çalıştırmaktır.

Fenerbahçe o jeneratörü çalıştırdı.

Tur atlamak her zaman destan yazmak değildir. Bazen destan, kimsenin alkışlamadığı dakikalarda doğru pası atmaktır. Bazen 90 dakika boyunca rakibin ateşine su değil, sakinlik dökmektir.

Ve belki de en güzeli…

Bizim taraftar statta yoktu ama herkes biliyordu ki o sessizlik gerçek sessizlik değildi. İstanbul’da, İzmir’de, Ankara’da, Almanya’da, Hollanda’da, ekran başında koltuğun kenarını kemiren binlerce Fenerbahçeli vardı. Televizyon karşısında hakeme bağırmanın VAR sistemini etkilemediğini bildiği halde yine de bağıran insanlar vardı.

Fenerbahçelilik biraz da budur zaten.

Stada gidemediğinde ekranın içine girmeye çalışmak.

Son düdük çaldığında büyük bir çığlık olmadı belki.

Ama içimizden geçen o küçük cümle yine aynıydı:

“Tamam… İlk engel geçildi.”

Şampiyonlar Ligi yolu uzun.

Önümüzde daha zorlu virajlar olacak.

Ama Górnik gecesi bize şunu hatırlattı:

Bazen en değerli galibiyetler, galibiyet gibi görünmeyen beraberliklerin içine saklanır.

Ve bazen bir meşale gecenin gökyüzünü aydınlatır…

Ama turu geçen takım yine Fenerbahçe olur.

Şimdi sırada Sturm Graz var…